ورودی خانه: اولین برداشت مهم است

وقتی برای اولین بار به این خانه آمدم، ورودی‌اش من را دلسرد کرد. یک راهرو تاریک و باریک با دیوارهای خالی. کفش‌ها پراکنده روی زمین بودند و کاپشن‌ها روی یک میخ پشت در آویزان. اولین حسی که داشتم این بود که انگار وارد انباری می‌شوم، نه خانه.

اما این خانه شرایط دیگرش خوب بود و اجاره‌اش مناسب. تصمیم گرفتم ورودی را خودم درست کنم. اول یک کنسول باریک خریدم. عمقش فقط سی سانتی‌متر بود و راه را نمی‌گرفت، اما سطحی برای گذاشتن چیزها ایجاد می‌کرد.

روی کنسول یک گلدان گذاشتم با چند شاخه گل مصنوعی. این اولین چیزی بود که هر کسی وارد می‌شد می‌دید. یک سینی کوچک هم گذاشتم برای کلید و خرده‌ریزها. این کار هم کاربردی بود و هم از پراکندگی کلیدها روی کنسول جلوگیری می‌کرد.

بالای کنسول یک آینه نصب کردم. این آینه دو کار می‌کرد: اول اینکه فضای تنگ ورودی را بزرگ‌تر نشان می‌داد، دوم اینکه هر کسی قبل از خروج می‌توانست نگاهی به خودش بیندازد. آینه در ورودی یک چیز کلاسیک است که دلیل خوبی دارد.

نورپردازی مشکل بزرگی بود. ورودی پنجره نداشت و همیشه تاریک بود. یک چراغ دیواری کوچک با نور گرم نصب کردم. حالا حتی شب‌ها، وقتی وارد می‌شوم، نور گرمی استقبالم می‌کند.

برای کفش‌ها یک جاکفشی بسته خریدم. بسته بودنش مهم بود چون کفش‌های پراکنده، هر چقدر هم که مرتب باشند، ورودی را شلوغ نشان می‌دهند. جاکفشی بسته همه چیز را پنهان می‌کند و ورودی تمیز و منظم به نظر می‌رسد.

دیوار کنار در ورودی هم خالی بود. یک دیوارکوب زدم که هم تزئینی بود و هم یک قلاب داشت برای آویزان کردن کلید اضافه یا کیف کوچک. این ترکیب کارایی و زیبایی بود.

یک فرش کوچک هم جلوی در گذاشتم. این فرش گردوخاک را می‌گرفت و از ورود کثیفی به خانه جلوگیری می‌کرد، اما در عین حال رنگ و بافتش به دکوراسیون کمک می‌کرد.

حالا وقتی در را باز می‌کنم، احساس می‌کنم وارد خانه می‌شوم، نه انباری. مهمانان هم همین حس را دارند. یکی از دوستانم گفت: «همین که در را باز می‌کنم، می‌فهمم که صاحب این خانه به جزئیات اهمیت می‌دهد.» این قدرت یک ورودی درست طراحی شده است. اولین برداشت مهم است و ورودی همان اولین برداشت است.

برای دیدن اکسسوری‌های مناسب ورودی، فروشگاه هوم‌اند را ببینید.